Mało jest gier o głupszym tytule niż Plants vs Zombies. Jeśli ktoś jeszcze nie słyszał o tej grze i spodziewa się, że tytuł to przewrotna metafora – bardzo się myli. Jest wręcz przeciwnie. Gra polega właśnie na starciu dwóch sił. Po jednej stronie stoją rośliny, po drugiej stado zombie.

Dlaczego tak absurdalny tytuł zdobył tak wielkie grono fanów? Może właśnie ze względu na to, że jest bardziej oderwany od reguł zdrowego rozsądku niż jakikolwiek inna gra. Poza tym Plants vs Zombies jest po prostu wciągające. Gdy zobaczysz tę grę i zaczniesz krytykować ludzi, którzy marnują czas, by pokonać zombie przy pomocy wybujałej i strzelającej roślinności – wiedz, że niedługo sam możesz stać się jednym z graczy. Gdy pokonasz pierwszego zombiaka przy pomocy kwiatów Twój umysł już nigdy nie będzie taki sam. Co gorsza, na kolejne kilka godzin sam zamienisz się w zombie – takie siedzące przed monitorem od rana do wieczora.

A spoglądając na grę całkiem trzeźwo trzeba po prostu powiedzieć, że to udana mini-gierka. Choć biorąc pod uwagę jej popularność przedrostek „mini” wydaje się być mało trafny. Twórcy Plants vs Zombies chyba sami nie spodziewali się podobnego sukcesu. Gra polega na stawianiu kolejnych roślinnej z boku planszy. Kolejne kwiaty, pnącza i krzewy mają różne zdolności.

Im większą armię zbudujesz, tym większa szansa, że żaden zombie z nadciągającej armii nie da rady przejść przez Twoją linię obrony. Oczywiście graczowi przyda się też zmysł strategiczny i ekonomiczne umiejętność gospodarowania ograniczonymi zasobami roślin.

Jak wygląda Tytan, jeden z księżycy Jowisza? Trzeba przyznać, że widok jest tam naprawdę interesujący. To aktualnie najdalsze miejsce, do którego udało się wysłać sondę, wraz z lądowaniem. Jej aparatura wskazała, że na Tytanie jest zimno. Bardzo zimno. Wystarczy powiedzieć, że płyną rzeki metanu, a nasza woda stanowi skalną powłokę planety. Tak ekstremalne warunki nie przeszkadzają jednak głównemu bohaterowi Dead Space. W specjalnym kombinezonie przemierza on właśnie m.in. powierzchnię Tytana. Tytuł serii jest nieco mylący, żeby nie powiedzieć- ironiczny. O przestrzeni kosmicznej w grze można bowiem powiedzieć wszystko, ale nie to, że jest pozbawiona życia.

Taka staje się dopiero po naszym przejściu. Z różnych zakamarków statków kosmicznych czy opuszczonego miasteczka wyskakują na gracza kolejne poczwary. Naszym zadaniem jest oczywiście przede wszystkim eksterminacja. Gra jest bardzo efektowna. Postacią kierujemy z perspektywy trzeciej osoby. To miłe urozmaicenie dla osób, które mają dość strzelanek FPS. W Dead Space dzieje się dość dużo, dlatego jedni uważają, że gra to typowy horror, inni widzą tutaj shootera. Z tym ostatnim gatunkiem tytuł łączy na pewno interesujący arsenał broni. Różne karabinki czy zamrażacze, przybijanie wrogów do ściany albo „magiczne” zdolności w postaci telekinezy to wystarczająco, by świetnie się bawić. I przy okazji załatwić setki agresywnych przybyszów z innych planet. Tylko tak możemy powstrzymać postępującą zarazę, nim będzie za późno.

Nie ma lepszej polskiej gry. Są też tacy, co uważają, że w ogólnie nie ma lepszej gry. Kopie Wiedźmina dostał nawet Barack Obama podczas wizyty w Polsce. Jeśli zastanawialiście się dlaczego debata nad amerykańskim budżetem tak się przedłużała, znacie już odpowiedź.

Wiedźmin wciąga i nie pozwala oderwać się od komputera. Ani na sekundę. Podobno po wejściu do kin ekranizacji książki Sapkowskiego, autor powieści intensywnie myślał o emigracji. Jednak nie dlatego, że czekała na niego hollywoodzka chwała, a niestety ze wstydu.

Dzięki CD Projekt Red Sapkowski może spać spokojnie i znów chodzić z podniesioną głową. Jeśli nawet ktoś nie czytał książki, a zetknął się z grą, wie, że Wiedźmin to klasa sama w sobie. W grze znajdziemy zarówno same postacie z książki, jak i pięknie wykreowany świat. Warto dodać, że miasta w grze tętnią życiem.

Gracz nie odnosi wrażenia, że jest tutaj jedyną myślącą istotą. Wszędzie ktoś coś robi, z kimś rozmawia albo szuka zaczepki. Z wieloma botami oczywiście można porozmawiać. Niejednokrotnie trafiamy też na postacie, które następnie mogą się do nas przyłączyć.

Tutaj ujawnia się jedna z największych zalet serii. Gra jest zupełnie nieliniowa, pomimo złożonej fabuły. Nasze wybory, ale również wybory naszych kompanów wpływają na losy wiedźminowego świata. W ten sposób nawet po kilkunastu razach, gra może się zawsze inaczej skończyć.

Wiedźmin to także efektowne walki. Mniejsze i większe kreatury robią wrażenie, podobnie jak same animacje. Do historii przejdą też potężni bossowie.

Rayman Origins zasługuje na uwagę, bo to gra, która cofa się do poprzedniej epoki rozrywki komputerowej. Mimo że osąd taki brzmi w pierwszej chwili jak krytyka, jest wręcz przeciwnie. Rayman Origins to doskonała platformówka, w którą chętnie grają zarówno starzy wyjadacze, jak i nowe pokolenie gamerów. Seria Rayman nie jest tak popularna, jak przygody braci Mario czy Lary Croft. Wciąż jednak jest to jeden z najlepiej rozpoznawalnych tytułów. Sam Rayman to dość charakterystyczna postać, która wyróżnia się między innymi tym, że nie posiada w pełni rozwiniętych kończyn. Główny bohater serii posiada dłonie i stopy, ale nie są one w żaden sposób połączone z ciałem. Nie przeszkadza to jednak Raymanowi w sprawnym bieganiu, skakaniu czy obijaniu kolejnych wrogów.

Inną cechą charakterystyczną tytułowej postaci są długie uszy, które w razie potrzeby zamieniają się w śmigło, pozwalające bohaterowi na krótki lot. Równie charakterystyczna jest trójka przyjaciół Raymana. Fanów trybu multiplayer zapewne ucieszy fakt, że można przechodzić kolejne levele razem z innymi graczami – wówczas każdy steruje inną postacią. Niemniej od samych bohaterów wyróżnia się środowisko gry. Mowa o grafice 2D. Niewielu producentów gier decyduje się dziś na rezygnację z grafiki trójwymiarowej. Często postacie i plansze są wygenerowane w trzech wymiarach nawet wtedy, gdy sama rozgrywka odbywa się w dwóch. Twórcy Raymana jednak poszli na całość i wyszło to im na dobre.

Gra jest powrotem do korzeni serii i w nową odsłonę gra się równie przyjemnie, jak w pierwowzór sprzed kilkunastu lat.

Najprościej mówiąc, Call of Duty to wojskowy FPS. Co ciekawe, podobno jest to najlepiej sprzedająca się gra w historii. Nic dziwnego, że Activision przyjęło strategię wydawania kolejnej części rok po roku. Za każdym razem znajdują się gracze żądni nowych wrażen. A CoD potrafi ich dostarczyć bardzo wiele. Pierwsze części gry nawiązywały przede wszystkim do czasów II wojny światowej.

Można było walczyć na froncie wschodnim, brać udział w ataku na Normandię czy po cichu eliminować sprechającego wroga. Gracz przechodził przez kolejne etapy wojny wraz z różnymi postaciami. Oczywiście otrzymywał też dostęp do pokaźnego arsenału . W CoD-ie można sobie postrzelać z karabinków szturmowych, ciężkiego działa na okręcie, karabinu czołgu czy snajperki. Wraz z ukazywaniem się kolejnych części, producent zmieniał nieco charakter gry. Nowe Call of Duty to aktualne konflikty na bliskim wschodzie i nowoczesna broń.

Dla jednych graczy jest to zapewne zaleta, dla innych wada. Podobnie podzielone opinie gamerzy formułują na temat cut-scenek w grze. Właściwie granica pomiędzy filmikami a samą rozgrywką jest tu mocno zatarta. Często wykonywanie misji polega na przechodzeniu czegoś w rodzaju interaktywnego filmu. Z jednej strony gra zyskuje hollywoodzką fabułę i spektakularne akcje, z drugiej jednak stała się nieco liniowa i przewidywalna – gdy zaczniemy grać od początku po raz wtóry. CoD oferuje też rozbudowany tryb multiplayer.

Innych graczy możemy eliminować przy pomocy broni znanych z trybu single oraz bojowych pojazdów.

Tysiąc kilometrów kwadratowych wirtualnego świata brzmi jak obietnica dobrej zabawy. Zwłaszcza, gdy doda się do tego brak liniowych misji i kilka gadżetów dla głównego bohatera, których nie powstydziłby się sam Batman. Taką właśnie obietnicę złożyli twórcy Just Cause, a co ważniejsze – w pełni się z niej wywiązali. Wielu graczy uważa, że Just Cause – zwłaszcza druga odsłona serii – to najlepszy sandbox, w jakiego grali. Wspomniane tysiąc kilometrów to nie żart. Wprawdzie część pokryta jest wodą, ale biegać lub jeździć możemy po ponad sześciuset.

Zresztą woda też nie jest dużą barierą, kiedy dysponujemy helikopterem czy motorówkami. W tak wielkiej „piaskownicy” można się świetnie zabawić. Ogromny świat oddany do użytku graczowi nie w dodatku nic wspólnego z monotonią. Warto poruszać się nim choćby po to, by zwiedzić kolejne regiony. Jungla, miasto czy nadmorska twierdza – to tylko przykłady lokalizacji, które zobaczysz. Każde takie miejsce to nieco inny mikroklimat.

W grze zmieniają się także warunki atmosferyczne, a postać głównego bohatera może wchodzić w bogate interakcje ze światem. Kradzież samochodu czy samolotu to często tylko początek zabawy. Nasz komandos dostał do dyspozycji całkiem pokaźny arsenał broni. Wrogów możemy standardowo wycinać przy pomocy karabinków, snajperki czy granatów. Warto się nieco postarać, bo po każdej misji zobaczymy podsumowanie naszych wyczynów. Co ważne, misje wykonujemy za każdym razem według własnego przepisu.

Twórcy tytułu nie nałożyli na gracza wielu ograniczeń, dali za to ogromny wachlarz możliwości.

W przypadku trzeciej odsłony Crysis recenzenci zachwycali się przede wszystkim niesamowitą grafiką. Trzeba przyznać, że producent mocno przyłożył się do szaty wizualnej. Wydajny silnik gry jest w stanie wygenerować pełne szczegółów levele, które w dodatku są bardzo dużych rozmiarów. To wielka zaleta Crysis, zwłaszcza gdy dodamy do tego otwartość rozgrywki. Nie ma tu mowy o ścisłym oskryptowaniu kolejnych misji. Wręcz przeciwnie, zadania można wykonywać według własnego planu, do czego zresztą zachęcają możliwości nanoskafandra, czyli wdzianka bohaterów serii. Gracz może korzystać z wielu interesujących opcji.

Nowoczesna zbroja pozwala na włączenie trybu niewidzialności, który będzie stałym elementem rozgrywki, gdy za klawiaturą usiądzie miłośnik skradanek. Zupełnie inaczej do sprawy może podejść fan serii Rambo. Nanoskafander może dodać kilka punktów statystyk naszemu bohaterowi i pozwolić na spektakularne starcia z siłami wroga. Całą akcję gracz obserwuje z perspektywy pierwszej osoby. Fabuła Crysis kręci się natomiast wokół ataku przybyszów z kosmosu na Ziemię. W każdej kolejnej odsłonie serii Ziemia w coraz większym stopniu zamienia się w pole bitwy. Szczególnie interesujące jest obserwowanie znanych miast, opanowanych przez sondy wroga.

Tokio, Londyn czy Nowy York to tutaj tereny, na których prowadzi się międzyplanetarną wojnę. W kontekście Crysis często mówiło się też o animacji twarzy postaci. Niektórzy recenzenci przyznają nawet opisywanemu tytułowi pierwsze miejsce w tej kategorii. Inni uważają, że liderem jest wciąż L. A. Noire. Nie zmienia to jednak faktu, że animacje twarzy są w Crysis doskonałe.

Alien vs Predator to gra kultowa. Powody są zasadniczo dwa: Alien oraz Predator. Choć przyznać trzeba, że i ludzki czynnik działa tu na korzyść.

A mówiąc jaśniej: gra jest strzelanką, której twórcy postanowili połączyć dwa filmowe światy. To zestawienie opowieści o ósmym pasażerze Nostromo z historią o czyhającym na ludzkie głowy Predatorze. Tak powstała gra, w której poziom emocji jest absolutnie nieziemski.

Najciekawsze w rozgrywce jest to, że gracz nie musi wcielać się w rolę człowieka. Do tego zwykle jesteśmy przyzwyczajeni, oglądając lub grając w produkcję dotyczące różnych obcych najeźdźców i ich walki z Ziemianami. Tutaj nic nie stoi na przeszkodzie, by stać się oprawcą.

Oczywiście wybór konkretnej postaci to również zmiana charakterystyki rozgrywki. Inne bronie i inne możliwości, znane zresztą z filmów. I tak, grając Predatorem możemy włączyć sobie niewidzialność i spokojnie powystrzelać ludzkie mięso armatnie, za to grając Obcym zapominamy o prawach grawitacji i biegamy po ścianach tak, jak tylko nam się podoba.

Za to tylko żołnierz ma dostęp do całego arsenału broni, które wyrównują szanse pomiędzy rasą ludzką i kosmicznymi kreaturami. Zarówno w starszej, jak i nowej odsłonie przygotowano oddzielną kampanię dla każdej postaci. W przypadku obcego np.

rozgrywamy pierwszą misję wychodząc z brzucha ofiary, w której rozwinął się pasożyt i zwiedzamy otoczenie jako niewielki gad. A jeśli kampania nam się znudzi, możemy odpalić multiplayer, który jest równie atrakcyjny.

W historii gier komputerowych było co najmniej kilka tytułów, które dawniej święciły tryumfy, ale aktualnie są nieco zapomniane. Destruction Derby to jeden z nich. Gdy gra pojawiła się na rynku, wiele osób zmieniło własne spojrzenie na kwestię poruszania się za pomocą auta. Nagle okazało się, że jakiekolwiek znaki, ograniczenia a nawet zdrowy rozsądek to rzeczy zupełnie niepotrzebne. W klasycznym już tytule po ulicach poruszasz się jedynie po to, aby dojechać jak najszybciej do mety.

Nie musisz się jednak obawiać, że za moment zderzysz się z którymkolwiek z przeciwników. To nie delikatna Toca czy Need For Speed. W świecie Destruction Derby zderzenia są dodatkowo punktowane. O ile tylko zrobisz to na tyle umiejętnie, by to oponent stracił zderzak, szybę lub drzwi, a nie Ty. W grze istniały dwa kluczowe tryby rozgrywki.

Pierwszy z nich to wspomniany wyścig. Każdy, kto grał w DD z pewnością dobrze pamięta ogromne górki i kręte uliczki, które niejednokrotnie przechodziły w długą prostą. Takie trasy to dobre pole do manewru, gdy myślisz jak wykończyć przeciwników. Drugi rodzaj to typowe, amerykańskie destruction derby. Typowe przynajmniej dopóki nie zagrałeś na levelu z przepaścią ziejącą po środku.

W trybie „zderzanki” pojazdem trzeba było umieć pokierować równie umiejętnie jak na rajdowych trasach. Tylko wówczas można było liczyć na to, że zachowamy sprawne auto do samego końca rozgrywki, a nasi przeciwnicy skończą z dymiącymi chłodnicami lub spalonymi silnikami.

W czasach szybkiego Internetu nie sposób nie zwrócić uwagi na bardzo popularny gatunek – MMORPG. Powszechny dostęp do sieci sprawił, że gamerzy mogą z równą swobodą cieszyć się rozgrywką z graczami z całego świata, jak i trybami kampanii. Jeszcze kilka lat temu gry takie jak World of Warcraft istniały jedynie w sferze marzeń. Od marzeń możemy jednak przejść do fantazji, bo WoW to właśnie świat pełen fantastycznych miast, stworów i misji. Gra ma nie tylko wiernych fanów, ale wręcz wyznawców.

I to pomimo faktu, że za rozgrywkę w sieci na renomowanych serwerach trzeba płacić abonament. Najwyraźniej jednak w przypadku dopracowanych tytułów opłaty nie są w stanie zniechęcić graczy. A o WoW-ie z całą pewnością można powiedzieć, że jest dopracowany w najmniejszych szczegółach. Zasadniczym wątkiem fabularnym w grze jest konflikt pomiędzy dwoma wielkimi ugrupowaniami, czyli Hordą oraz Przymierzem. Każda grupa zawiera kilka ras, a te z kolei mogą zdobywać odpowiednie dla siebie umiejętności i profesje.

I tak gracz może zagrać orkiem albo goblinem po stronie Hordy lub człowiekiem czy elfem należącym do Przymierza. Do tego oczywiście dobieramy wojskową, rzemieślniczą lub magiczną klasę i rozwijamy postać zdobywają kolejne punkty doświadczenie. Cały świat WoW-a funkcjonuje w oparciu o szczegółowe prawa, a nad czystością rozgrywki czuwają admini. W grze, jak to w kultowym MMORPG, nie brakuje widowiskowych pojedynków czy legendarnych wojowników. Aby jednak w pełni zrozumieć fenomen WoW-a trzeba w niego po prostu zagrać.