Pro Evolution Soccer to jedyna seria, która jest w stanie zagrozić pozycji gier FIFA. Twórcy PES-a znaleźli zresztą skuteczną metodą na konkurowanie z EA Sports. O ile FIFA stawia przede wszystkim na dynamizm i jest raczej grą zręcznościową, o tyle Pro Evolution Soccer podejmuje ambitne zadanie bycia symulatorem piłkarskiej rozgrywki. PES zawiera kilka atrakcyjnych elementów, których nie uświadczymy u konkurencji. Przede wszystkim twórcom udało się w dużej mierze osiągnąć realizm.

Choć trudno powiedzieć, na czym dokładnie polegać miałoby przeniesienie meczu do gry komputerowej, to jednak różnica pomiędzy PES-em i serią FIFA jest wyczuwalna. Bardziej konkretnym przykładem może być to, że gdy w FIFA piłka trafi pod nogi jednego z najlepszych graczy, razem z piłkarzem możemy wykonać szereg niemal nadludzkich ewolucji. Piłka będzie perfekcyjnie kulała się dokładnie tam, gdzie powinna, by w końcu polecieć w stronę bramki. W PES-ie za to stosunkowo często zdarza się, że zawodnik po prostu traci panowanie nad piłką. Zdarza się to nawet najlepszym piłkarzom.

Podobnie jak niedokładne podania czy nieudane strzały. Pro Evolution Soccer ma też wykupioną licencję Ligii Mistrzów, dzięki temu cała oprawa rozgrywki jest lepiej odwzorowana i gracz może poczuć klimat futbolowej rywalizacji. W najnowszych odsłonach Pro Evolution Soccer twórcy stawiają duży nacisk na grę zespołową. Gdy gracz wybiega z piłką do przodu, może liczyć na to, że linia ataku przesunie się razem z nim. Zawodnicy, którzy są w danym momencie kontrolowani przez komputer wiedzą, w jaki sposób realizować drużynową taktykę.

Nie można być mieszkańcem cywilizowanego świata i nie słyszeć o serii Gwiezdnych Wojen. Saga przeszła do historii kina, a kolejne gry komputerowe w świecie Star Wars mają szansę pozostać na stałe również w pamięci graczy. Większość tytułów wypuszczanych przez Lucas Art to świetne produkcje, które przyciągają do klawiatur, myszek i padów nie tylko fanów świata Gwiezdnych Wojen. W Star Wars chętnie grają też po prostu miłośnicy dobrych gier. The Force Unleashed potwierdza tę tezę. Gra opowiada o przygodach sekretnego ucznia samego Lorda Vadera. Mamy więc okazję zgłębić tajniki ciemnej strony mocy. To miła odmiana. Większość gier, jak i same filmy, koncentrują się na nieskazitelnych przedstawicielach jasnej strony.

Tym razem jednak pozwiedzamy Gwiazdę Śmierci z perspektywy jej obywatela a podczas walki skorzystamy z profitów, które daje dark side. Konfrontacja jest zresztą jednym z najważniejszych elementów rozgrywki. Dodajmu, że bardzo udanym. Aby nie było nudno, główny bohater reprezentuje nowy styl walki – nie obserwowany wcześniej w świecie Gwiezdnych Wojen. Oczywiście może też korzystać z kilkunastu sztuczek. Najprostsze z nich to odpychanie lub przyciąganie wrogów na odległość. Nie zabrakło też kultowego chwytania za gardło oraz piorunów z dłoni. Wielką zaletą gry jest jej spójność z pozostałymi produkcjami Star Wars. Lucas Art bywa krytykowane za restrykcyjną politykę praw autorskich.

Jednak plusem podejścia firmy Goerga Lucasa jest to, że każda kolejna odsłona gry, animacji czy filmu jest integralną częścią wielkiej, gwiezdnej historii.

Jeśli hasło „wyścigi, przygodkówka i FPS” brzmi dla Ciebie bardziej atrakcyjnie niż „seks, drugs and rock&roll” to z pewnością powinieneś zagrać w Rage. To jeden z tych tytułów, które trudno porównać do czegokolwiek innego. Za unikatową produkcją kryją się znani dawniej twórcy z firmy ID Software. Panowie mają na koncie m.in. takie tytuły jak Quake czy Doom. Czy jest choć jeden gamer, który nigdy nie słyszał o tych produkcjach? Rage to gra, która wygląda świetnie, a jeszcze większą zaletą jest klimat.

Dziwny, postapokaliptyczny świat, w którym wszystko wygląda jak jeden wielki komis lub warsztat robi zniewalające wrażenie. Zwłaszcza, gdy weźmiemy pod uwagę dopracowaną szatę graficzną. Spotkamy tu również ciekawe postaci, zarówno po naszej stronie, jak i po ciemnej stronie mocy. Największym plusem gry jest jednak nieszablonowy charakter rozgrywki. Dostępne mapy są duże i otwarte. Twórcy jakimś cudem sprawnie połączyli w jedną całość elementy shootera FPS, zręcznościowych wyścigów i gry przygodowej. Oznacza to, że na gracza czeka ciekawa fabula, dużo akcji z bronią w ręku a do tego jeżdżenie po ekstremalnych, pustynnych szlakach.

Warto dodać, że wyścigi są prowadzone przy pomocy składanych samochodów. Na myśl przychodzą tutaj przede wszystkim rozpadające się auta z Mad Max. Podobnie prezentuje się świat motoryzacji w Rage. Wyścigi zawierają też typowo zręcznościowe elementy. Powerupy i turbo odgrywają często kluczową rolę. Aby przejść Rage, gracz musi nauczyć się płynnego przechodzenia od kierownicy do karabinu. A po drodze jeszcze rozwiązać jedną lub dwie zagadki.

To wszystko sprawia, tytuł jest niesamowicie wciągający i nie nudzi się aż to samego końca.

Dark Messiah to gra osadzona w fantastycznym świecie Might and Magic. Jeśli grając w ten tytuł będziesz mieć skojarzenia z Half-Life, nic dziwnego. W Dark Messiah wykorzystano system fizyki, z którego zasłynęła druga część flagowego produktu Valve.

Ostatecznym celem rozgrywki jest zabicie mrocznego mesjasza w jednym z ciemnych zakątków świata Might and Magic. Po drodze jednak czeka nas szereg fascynujących leveli i całe hordy brzydkich przeciwników do ubicia. Wśród szczególnie odrażających kreatur spotkamy zarówno nieumarłych, szkieletory jak i wojownicze zielone mięso armatnie, czyli orków.

Gra została tak zaprojektowana, by dało się ją przejść na kilka sposób. Dzięki temu znajdą tu coś dla siebie zarówno fani Thiefa czy Asassin’s Creed ale też standardowych FPS-ów – tyle że zamiast ołowiu będzie trzeba użyć strzał lub ofensywnych zaklęć. Typ rozgrywki gracz wybiera wraz z klasą postaci.

Jeśli zechcemy być magiem, będziemy musieli skupić się na rozsądnym gospodarowaniu poznanymi zaklęciami. Jeśli postawimy na wojownika, nie będzie mogło zabraknąć nam refleksu a jeśli zechcemy był łotrzykiem, cień będzie naszym najlepszym przyjacielem. W wielu miejscach nadciagających wrogów da się pokonać różnymi sposobami.

Przykładowo, widząc biegnących po cienkim moście orków możemy strzelać do nich z łuku już z daleka, wskoczyć na kładkę i zrzucać jednego po drugim lub użyć zaklęć, by orkowie sami pospadali. W grze nie zabrakło też spektakularnych akcji. Jedną z nich przeżyjemy już na początku, uciekając przed ogromnym golemem niszczącym miasto.

Wakacje na rajskiej wyspie to marzenie wielu Polaków. Jednak nasi rodacy z Techland podeszli do sprawy nieco inaczej. Rajska wyspa wprawdzie jest ważnym elementem tytułu, ale mówienie o wakacjach byłoby już sporym nadużyciem. No chyba, że ktoś uważa, że chciałby wypoczywać otoczony stadem krwiożerczych zombie.

To oni są głównymi wrogami w grze, a zadaniem gamera jest ubicie jak największej ilości zombiaków przy użyciu różnych rodzajów broni. Standardowo do dyspozycji mamy rekwizyty do bezpośredniego ataku – jak choćby wiosło, młotek czy nóż, lub też broń palną oraz różne ciekawsze gadżety, np. możliwość likwidowania wrogów przy pomocy prądu. Kolejne rodzaje broni można ulepszać wraz z postępem misji.

W Dead Island nie braku spektakularnych akcji i dużej ilości krwi – jak na FPS z udziałem zjadaczy mózgów przystało. Sama rozgrywka została też wzbogacona o element zmęczenia. Liczy się więc nie tylko celność i ilość amunicji, ale i kondycja głównego bohatera. Przy większej ilości truposzy do rozstrzelania, mogą zacząć się prawdziwe kłopoty.

Wówczas wsparciem może się okazać drugi gracz. Producenci Dead Island dali bowiem możliwość pokonywania kolejnych questów w trybie multiplayer. W rozgrywce zostały zawarte również inne elementy typowe dla wszystkich opowieści o zombie. Chodząc po wyspie spotykamy kolejne postaci, które ukrywają się przed zarazą.

Mogą nam one pomóc w wykonaniu zadania. Na koniec warto dodać, że Techland to firma odpowiedzialna m.in. za tytuł Call of Huares.

To gra, która jest dobrą rekomendacją polskiej firmy. Dead Island jest jej kolejną udaną produkcją.

Diablo III było jednym z najbardziej wyczekiwanych tytułów w historii. Nic dziwnego, skoro Blizzard dwoma poprzednimi częściami przyzwyczaił graczy to diabelsko atrakcyjnej rozgrywki. Saga zdobyła popularność już od pierwszej części. To jedna z tych gier, które na zawsze zapiszą się wielkimi literami w dziejach komputerowej rozrywki. Diablo, jak na klasycznego „erpega” przystało, proponuje graczowi rzut izometryczny. Akcję obserwujemy więc z góry, myliłby się jednak ten, kto uważa, że to przestarzały patent. Twórcy nie zrezygnowali z izometrii również w trzeciej odsłonie swojego flagowego tytułu a produkt i tak w kilka dni stał się legendą. A skoro już o legendach mowa, klimat Diablo i wykreowany, mityczny świat jest jedną największych zalet serii.

Świat pełen magii, mrocznych zaułków i charyzmatycznych postaci jest wart każdej minuty spędzonej przed monitorem. Podobnie jak efektowne walki. Zresztą może o tych drugich powinno się wspomnieć w pierwszej kolejności, bo przyznać trzeba, że Diablo nigdy nie stawiało na fabułę. Klimat to jedno, ale skomplikowanie wątków fabularnych to zupełnie inna sprawa. Diablo zawsze plasowało się bliżej gry akcji niż przygodówki. Trzecia odsłona zaproponowała graczom nową szatę graficzną i jeszcze bardziej spektakularne walki. Teraz możliwe jest uszkodzenie wielu elementów otoczenia lub pozbawienie przeciwnika broni. Świetnie prezentują się też efekty specjalne towarzyszące magii.

Gra dostępna jest w polskiej wersji językowej, wykonanej zresztą bardzo dobrze.

Dragon Age to gra, o której mogli marzyć fani Baldur’s Gate, którzy nie przepadali za dość prostą szatą graficzną kultowego RPG. Często zresztą mówi się Dragon Age jako następny Baldura. Takie stawianie sprawy jest uzasadnione chociażby przez klimat rozgrywki. Fantastyczny świat oscyluje wokół tych samych motywów, co starsze Wrota Baldura.

Poza tym jednak Dragon Age to świetna gra action RPG. Z odsłony na odsłonę producenci coraz bardziej udoskonalają system rozwoju postaci. Złożone drzewo umiejętności pozwala na podnoszenie bardzo szczegółowych umiejętności. Oczywiście będą one zupełnie inne w zależności od tego, czy postanowiliśmy zagrać magiem, łucznikiem czy też wojownikiem.

Co ważne, charakter rozgrywki bardzo różni się w zależności od wybranej klasy. Gracz zawsze jest w centrum akcji, ale problemy rozwiązuje w zupełnie inny sposób. Mag specjalizuje się w unicestwianiu wrogów różnymi wymyślnymi zaklęciami, może trzymać się na dystans lub używać zaklęć ofensywnych. Łucznik o wiele lepiej czuje się w cieniu i wiele zależy tu nie tylko od zręczności, ale również sprytu gracza.

A wojownik, jak to wojownik – idzie do przodu i wycina coraz większymi mieczami kolejnych wrogów. Najnowsza odsłona to również spektakularne akcje. Wystarczy wspomnieć widoczne w niektórych gameplayach potężne smoki. Walka z takim gadem w czasie rzeczywistym to prawdziwa przyjemność.

Podobnie jak pełne ciekawych uderzeń pojedynki z napotkanymi przeciwnikami. Dragon Age to gra satysfakcjonująca zarówno dla fanów RPG, jak i gier akcji.

Fallout to w świecie gier tytuł tak znany, jak Matrix w kinematografii. Tyle że ten pierwszy powstał znacznie wcześniej. Pierwsza gra ukazała się już w 1997 roku. To wtedy gracze po raz pierwszy zobaczyli postapokaliptyczny świat, pełen inteligentnych i charakternych robotów, zmutowanych jaszczurek i pustych fabryk. Po udanych produkcjach na przełomie wieków, gracze musieli długo czekać na kontynuację serii. W końcu pojawił się Fallout 3.

Do trójki w tytule aż chce się dopisać duże „D”, bo właśnie środowiska 3D jest tym, co najbardziej odróżnia nowe Fallouty od starszych wersji gier. Seria uległa bardzo znaczącemu przekształceniu. Gracze najwyraźniej przyjęli zmiany dobrze, bo o produkcji znów zrobiło się głośno. Fallout po raz kolejny przykuł do monitorów tysiące gamerów. Sukces gry polega na tym, że nie byli to tylko starzy gracze, którzy odpalili nową produkcję z sentymentu. Młodzi gamerzy weszli do wykończonego wojną nuklearną świata równie chętnie.

Nowy Fallout to nie tylko zmiana perspektywy. To również zasadnicza modyfikacja trybu rozgrywki. Dawniej walka odbywała się przede wszystkim w trybie turowym. Pod względem gatunku tytuł był dość typowym RPG. Aktualnie Fallout kojarzy się raczej z udanym shooterem, w którym jednak nie brakuje elementów typowych dla „erpega”. Rozbudowany system rozwoju postaci, interesujące dialogi i ekstremalnie wciągająca historia to cechy rozpoznawcze tej produkcji.

Nic dziwnego, że gracze z niecierpliwością oczekują kolejnych odsłon serii.

Już pierwsza część Deus Ex odbiła się szerokim echem w świecie gier komputerowych. Gra wprowadzała wiele nowych, interesujących elementów, jak choćby możliwość podnoszenia i przerzucania przypadkowych przedmiotów. Wcześniej taka opcja była rzadko spotykana i na pewno nie stanowiła podstawowego elementu rozgrywki.

W Deus Ex możliwości interakcji było bardzo wiele. Poza tym, seria przyciąga graczy mrocznym, cyberpunkowym klimatem. Ludzie korzystają z mikrowszczepów, a świat jest mocno podzielony na bogatych i dysponujących najnowszymi zdobyczami technologii, oraz tych biednych, którzy muszą sobie radzić na cybernetycznych slumsach.

Najnowsza, część trzęść gry jest prequelem dwóch poprzednich odsłon i dzieje się w roku 2027. To właśnie tutaj możemy obserwować początki funkcjonowania rozwarstwionego społeczeństwa. Rozgrywka w Deus Ex to połączenie RPG, akcji i gier „skradankowych”, takich jak Thief.

Aby przejść kolejne poziomy będziemy musieli się sporo ukrywać, ogłuszyć paru niczego nie spodziewających się przeciwników i ostrzelać dziesiątki kolejnych wrogów. Znanym z gry motywem jest również hacking. Włamywanie się do kolejnych komputerów będzie możliwe za pośrednictwem mini-gierek.

To rozwiązanie znane choćby z Mass-Effect. Zręcznościowe lub logiczne gierki stanowią rodzaj zamku, gdy gracz przejdzie gierkę, włamanie jest udane. W zależności od rozwoju postaci i levela, gierki mogą mieć różny poziom trudności.

Ważnym i charakterystycznym dla Deus Ex elementem rozgrywki jest również nieliniowe podejście do wykonywania misji. Nie zawsze musisz zabić strażnika, by przejść przez drzwi. Możesz go też ogłuszyć, przekupić albo znaleźć wejście z tyłu budynku.

Guitar Hero zasługuje z pewnością na miano jednego z najoryginalniejszych tytułów na PC i konsole. Produkcja należy też do nielicznego grona gier muzycznych. Jak do tej pory, gry, w którym głównym motywem była muzyka kojarzyły się z tańcem. Od kilku lat jednak gamerzy mogą wcielić się w rolę rockowego herosa. Pomysł na grę jest banalnie prosty.

Gracz dostaje do rąk specjalny kontroler dołączony do opakowania z płytą. Specyficzny gamepad przypomina gitarę, ale zamiast tradycyjnych strój i progów, na gryfie znajdują się kolorowe przyciski. Ich oznaczenia widzimy na ekranie. Gracz musi naciskać dane przyciski w odpowiedniej kolejności i do rytmu. W zależności od poziomu trudności kombinacje są mniej lub bardziej skomplikowane.

Oczywiście wynik jest tym wyższy, im więcej razy uda nam się nacisnąć dany button w dobrym momencie. Gra jest bardzo wciągająca, a jej nieodłącznym elementem jest szalejąca publika. Dzięki temu, z niewielką plastikową gitarą w dłoni możemy poczuć się jak prawdziwa gwiazda rocka. Jakby tego było mało, to właśnie z najsławniejszymi rockmanami możemy toczyć epickie pojedynki na solówki. Jeśli ktoś nie wierzy, że naciskanie kilku przycisków na dziwacznym kontrolerze może dawać masę frajdy, ten powinien przynajmniej zaufać grupie Neversoft, która wie jak tworzyć najbardziej rozrywkowe tytuły.

Dla mniej obeznanych w growym świecie dodajmy, że Neversoft to firma odpowiedzialna za serię Tony Hawk’s Pro Skater. To wystarczająca rekomendacja, by w ciemno kupić każdą grę tego producenta.